Fırtına ortasında sürükleniyorum bir meçhule doğru
Bir gemi değilim
Yelkenlerim de yok haliyle
Ama hızla uzaklaşıyorum
Okyonusu andıran gözlerinden
Hızla düşüyorum yerin binlerce kat dibine

Üşüyorum
Buzulları anımsatıyor ellerin
Tutamıyorum, hissedebiliyorum sadece
Yavrusunu beyaz kürklü bir ayıya yem etmiş
Bir balığım belki de
Yavrumu arıyorum ellerinde,
Kaybolan yıllarımı,
Boşa geçen zamanı.
Bulamıyorum
Ve hâlâ düşüyorum
Düştükçe üşüyor

En dipteyim
Yalnızım
Karanlık ve dar bir mahzen sanki burası
Korkuyorum
Aklımı yitirmekten,
Gözlerinde yüzememekten korkuyorum
Yavrumu bulamamaktan,
Seni kaybetmekten korkuyorum

Uyanıyorum
Kan ter içinde kalmış bedenim
Depremde sallanan tahtadan bir barınak gibi
Durmuyor, titriyor
Titredikçe ağrıyor ellerim
Tutmuyor ayaklarım
Zihnim, dibi çamurlu bir göl gibi
Bulanık
Tanıyamıyorum kendimi
Bilmiyorum
Kim olduğumu
Nerede, nasıl olduğumu

Aklımda tek sen varsın
Dilimde sen,
Gönlümde sen.
Elimde senden kalan mektuplar
Bi sen yoksun
Alıştım,
Alıştıkça mahvoldum
Sen hiç yoktun
Sen hiç gelmedin
Ve daha kötüsü
Sen hiç bir zaman olmadın
Hayaldin,
Toz pembe bir hayal

İçeriği aşağıdaki sekmelerle değiştirebilirsiniz.

a.guzel1

a.guzel1 Son yazıları (hepsini göster)